Bedankt dat jullie bij deze ongebruikelijke sessie van ‘Iwata vraagt’ wilden zijn. Ik wilde onze lezers graag de gelegenheid geven om kennis te nemen van een aantal reacties op Jam with the Band na de lancering van het spel. Dus doen we nu voor de eerste keer een tweede ‘Iwata vraagt’ voor een titel na diens lancering. Wil jij dan maar beginnen, Nishita-san?

Natuurlijk. Ik ben Nishita en werk voor de afdeling voor ontwikkeling en ontwerp van software, binnen de divisie voor planning en ontwikkeling van software. Voor dit project hebt ik niet hier gewerkt, waar het spel werd gemaakt. In Jam with the Band kunnen gebruikers tot wel 100^* van hun favoriete nummers downloaden, en dan hebben we het niet alleen over nummers die hier bij Nintendo door ons zijn gemaakt. Een van de kenmerken van het spel is dat muziek, die geschreven is door gebruikers en ons ter beschikking wordt gesteld, ook kan worden gekozen om te downloaden, als die aan onze voorwaarden voldoet. Mijn verantwoordelijkheden betroffen onder meer de samenwerking met JASRAC¹ en Nippon Broadcasting System, om te zorgen dat dit systeem voor het indienen van zelf geschreven muziek en het downloaden van nummers, soepel verliep.

Nishita, voor het eerste Band Brothers²-spel werkte je hier als regisseur aan de ontwikkeling van de software. Als producent was je deze keer vooral bezig met het coördineren van de samenwerking met JASRAC en Nippon Broadcasting System, nietwaar?

Dat klopt. Voor deze titel liet ik Kitamura voor de ontwikkeling van het spel zelf zorgen.

Kun je ons wat vertellen over wat er direct na de lancering van Jam with the Band gebeurde?

Zodra Jam with the Band verscheen, begonnen gebruikers meteen muziek in te zenden. Het spel lag op donderdag in de winkels en de vrijdag erop ontvingen we net zo veel nummers als we hadden verwacht. Het was een erg goede start en zelfs ik keek uit naar een rustig weekend. Maar toen…

In het weekend gebeurde er iets onverwachts, nietwaar?

Op zaterdag kregen we ongelooflijk veel nummers binnen van gebruikers. Het was alsof we werden bedolven onder een vloedgolf aan nummers. Sterker nog: ze bleven maar komen. Zodoende kreeg ik zondagochtend een bericht van jou, Iwata: ‘Alle hens aan dek!’…

Ik was thuis en hield alles in de gaten. Het leek erop dat als we de nummers op dezelfde manier zouden blijven controleren als in het begin, we in een situatie terecht waren gekomen waarin het een maand of twee zou duren voordat ingezonden nummers vrijgegeven zouden worden voor andere gebruikers. De gebruikers waren zo enthousiast met het aanbieden van muziek, dat ik vond dat we ze simpelweg niet zo lang konden laten wachten.

Maar het kost veel moeite om muziek te schrijven en het is niet iets dat iemand even gemakkelijk doet. We waren ervan uitgegaan dat we per dag niet meer dan 100 nummers hoefden te controleren, en we hadden onze systemen op dat aantal ingesteld.

Maar we ontvingen alleen al in dat weekend meer dan duizend nummers van gebruikers.

En daar bleef het niet bij. Ook op maandag bleven ze maar komen. We beseften dat het zo niet door kon gaan.

We besloten meteen een noodsysteem in het leven te roepen, net zo lang totdat de achterstand was weggewerkt. Daarbij mobiliseerden we grote aantallen van ons geluidspersoneel bij Nintendo, om zich over de nummers van gebruikers te ontfermen.

Dat was echt onze redding…

Al had het ook zeker effect op de muziek die we maakten voor andere spellen (lacht)!

Dat spijt ons erg…

Nu we het er toch over hebben, zou je ons een simpele uitleg kunnen geven van het controleproces, Nishita?

Het proces bestaat uit drie stappen. De eerste stap wordt automatisch uitgevoerd door de computer.

Ingediende nummers die niet geregistreerd staan bij JASRAC^* of die de verkeerde productcode^* hebben, worden automatisch geweigerd.

Voor de volgende stap vragen we Nippon Broadcasting System om te helpen het lied te controleren. Er zijn veel nummers op de wereld, dus niemand kent ieder lied dat wordt ingediend. Daarom vragen we de diverse genre-experts van Nippon Broadcasting System om te controleren of het oorspronkelijke nummer op een accurate manier wordt gereproduceerd. Ze controleren de nummers door er daadwerkelijk zelf naar te luisteren^*.

Nippon Broadcasting System heeft echt een enorme bibliotheek aan cd’s.

De experts zochten een nummer op in de cd-bibliotheek en vergeleken het met het ingediende nummer, alvorens te besluiten om een nummer goed of af te keuren. Vervolgens gingen we verder naar het derde stadium, de laatste controle door Nintendo zelf.

Nadat we de liedteksten hadden gecontroleerd op typfouten en dergelijke, zetten we het nummer op onze server en was het klaar om voor het eerst gedownload te worden.

Stappen twee en drie vereisten veel mankracht en kostten dus veel tijd, nietwaar?

Dat klopt. Omdat er een overeenkomst nodig is om nummers te maken in Jam with the Band, moesten we veel overleg plegen met Nippon Broadcasting System, om te controleren of het nummer de juiste sfeer had. Dit controlewerk kostte veel tijd, maar dat was niet te voorkomen.

Sterker nog, sommige nummers die werden ingediend kwamen niet voor in de cd-bibliotheek. Op dat soort momenten kochten we nieuwe cd’s, maar het kwam meer dan eens voor dat de cd’s zelf niet meer gemaakt werden.

Af en toe waren Kitamura-san en haar team verantwoordelijk voor het derde stadium, de laatste controle.

We waren eigenlijk niet veel meer dan ‘slaven’³ van de mensen die nummers inzonden.



(Allen lachen.)

Het was echt een spannende tijd voor het Jam with the Band-team, nietwaar? Het was allemaal zo hectisch, dat het er volgens mij voor andere mensen uit moet hebben gezien alsof jullie een of ander wild festival hielden. En ik heb sommige mensen horen zeggen: ‘Het is jammer dat ik niet mee kan doen aan dat festival.’ (Lacht.)

Alle kreten die te horen waren, waren kreten van plezier, daar ben ik zeker van. We bleven steeds maar meer ingediende nummers binnenkrijgen, en hoewel het veel werk was om ze allemaal te controleren, waren ze allemaal van erg hoge kwaliteit. Bovendien waren er verschrikkelijk veel nummers die waren gemaakt met enorm veel liefde voor muziek. Ik wilde degenen die de nummers indienden echt tevredenstellen, dus ik was in feite blij toen de opdracht werd gegeven om een noodsysteem in het leven te roepen.

Wat was het grootste aantal nummers dat op een bepaald moment op controle wachtte?

Dat was rond de 2500. Maar door uitbreiding van het personeel bij Nippon Broadcasting System en ieders harde werk, werd het uiteindelijk rustiger.

Trouwens, als je naar de lijst met downloadbare nummers kijkt, zie je soms dat verschillende versies van hetzelfde nummer verzameld zijn en samen op de server zijn gezet.

We hebben de prioriteit gegeven aan efficiëntie. Zelfs op de beste momenten waren er een hoop nummers die nog gecontroleerd moesten worden. Daarom verzamelden we de versies van hetzelfde nummer die in dezelfde periode waren ingediend, en controleerden ze allemaal tegelijk.

We ontvingen ook oproepen van gebruikers om versies van hetzelfde nummer te verzamelen en ze samen beschikbaar te stellen. Volgens mij was dat omdat ze naar de verschillende versies wilden luisteren en ze zelf wilden vergelijken, alvorens te besluiten welke ze zouden downloaden.

Ik snap het. Hoe ga je tegenwoordig om met nieuwe nummers? Zelfs na de lancering van Jam with the Band bleven er ten slotte steeds meer nummers binnenkomen.

Nou, in het geval van bijvoorbeeld Ponyo on the Cliff by the Sea^* ontvingen we ingezonden nummers al voordat de film werd uitgebracht.

En daardoor konden we de nummers ter download aanbieden op de dag dat de film uitkwam.

Jullie ‘slaven’ hebben wel erg hard gewerkt, hè (lacht)!

Nou, zelfs toen de versies van Ponyo werden ingediend, lagen er een hoop nummers te wachten op hun beurt om gecontroleerd te worden…

Dus we hebben onze schouders eronder gezet en het tempo van de controles opgekrikt.

Maar dat betekent toch niet dat jullie andere nummers aan de kant legden en Ponyo voorrang gaven?

We houden ons altijd strikt aan de volgorde waarin nummers zijn ingediend. Dat is een van de belangrijkste regels voor slaven als wij.

Dus Barbara is ook nog eens streng als het aankomt op de volgorde waarin nummers zijn ingediend, Kitamura?

Ja (lacht).

Waar ik benieuwd naar ben: zendt het personeel zelf ook nummers in?

Ja. In mijn O-bon-vakantie (zomervakantie) besteedde ik twee weken aan het maken van een nummer, en ik zond hem op de laatste dag van mijn vakantie in. Ik heb het in totaal zo’n honderd keer gecontroleerd, om er zeker van te zijn, maar het was perfect. Er was helemaal niets mis mee, maar ik kon niet anders dan het blijven controleren. Ik was dol op dat nummer.

Wat gebeurde er vervolgens?

Ik wachtte zo’n drie weken, maar mijn nummer kwam maar niet binnen voor de laatste controle. Dus op een dag tijdens de lunch opende ik mijn Nintendo DS – je kon mijn hart horen kloppen. Mijn nummer was ‘NG’⁴ (niet goedgekeurd). Ik kan je vertellen: ik sloeg helemaal door die dag.



(Allen lachen.)

Dus nu weet je hoe al de klanten zich voelen die een nummer inzenden dat terugkomt met een NG-classificatie.

Het was verschrikkelijk. Maar ik had geen idee waarom mijn nummer NG was, en dus stormde ik, teleurgesteld als ik was, de studio van geluidsregisseur (Koichi) Kyuma binnen…

Dat moet een schok voor hem zijn geweest!

Ik dwong hem om er nog eens naar te luisteren… en hij wees tien fouten aan binnen de eerste tien seconden.

(Allen lachen.)

Ik schaamde me enorm…

Maar je hebt toch niet de moed opgegeven, hè? Je blijft toch doorgaan met het inzenden van nummers?

Ja. Totdat het me lukt.

Als het lukt, zullen we dan nog een ‘Iwata vraagt’ doen? Dan kunnen we dat deel ‘Noriko Kitamura: mijn succesvol ingediende nummer’ noemen (lacht).

Daar kun je lang op wachten…

Tegen het einde van dit jaar, gaat het me lukken… denk ik (lacht).

Ik stelde voor om een bewerkingsstand toe te voegen aan de eerste Band Brothers, maar Kitamura was een van de mensen die er fel op tegen waren. ‘Ik kan geen muziek lezen, dus ik wil zo’n functie niet’, zei ze. Je was er zo op tegen, en nu maak je je eigen nummers… Ik ben blij dat te zien, moet ik zeggen.

Zelfs al zijn ze NG (lacht)?

Heb je nog adviezen voor mensen die hun hart en ziel in het maken van nummers stoppen, maar steeds niet door de controles heen komen?

Ik ben de laatste persoon die je om advies moet vragen…

(Allen lachen.)

Maar zonder ook maar enige twijfel is het belangrijk dat je je nummer eerst aan iemand laat horen, voordat je het indient.

Ik denk dat je me overtuigd hebt (lacht)!

Als je een nummer maakt, ga je helemaal op in je eigen wereldje. Je verliest echt het perspectief.

Net als wanneer jij spellen maakt (lacht)!

Ja. Je begint te veel van je eigen nummer te houden… Natuurlijk kun je proberen objectief naar je nummer te luisteren en je kunt een paar andere nummers beluisteren die zijn ingediend, maar je zult uiteindelijk nog steeds denken: ‘Mijn nummer is het beste!’ Daarom is het absoluut essentieel dat je iemand anders om een onbevooroordeelde mening vraagt.

Ik begrijp het. En jij, Nishita-san?

Ik heb nog geen nummers ingediend, dus ik heb geen adviezen… Misschien kan ik zeggen dat de makers van veel afgekeurde nummers te ver doorgeschoten lijken te zijn in hun arrangement. Volgens mij is het belangrijk om net zo lang naar het oorspronkelijke nummer te luisteren, totdat je de indruk hebt dat je volledig snapt hoe het arrangement in elkaar steekt. Om daarna pas te proberen je eigen nummer te maken. De mensen die de controles uitvoeren, zullen dan ook sterker de indruk krijgen dat je nummer trouw is aan het origineel en je kansen op succes zullen toenemen.

Ik héb dat geprobeerd…

(Allen lachen.)

Hoe dan ook, dankzij het systeem voor het inzenden van nummers heb ik het gevoel dat we, telkens als er een nieuw nummer wordt toegevoegd, iets nieuws creëren. Had je ooit gedacht dat we in zo’n korte tijd meer dan 2000 geregistreerde nummers zouden hebben?

Niet in mijn wildste dromen.

Hoeveel nummers kan de Jam with the Band-server ook alweer bevatten?

Het zal in orde zijn met maximaal 5000, al was er een moment tijdens de periode van het ‘noodsysteem’ dat we ons echt afvroegen of dat wel genoeg zou zijn. Gelukkig vertelde degene die de leiding had over de server dat de capaciteit uitbreidbaar is en dat dat in één dag te realiseren is. Dat was een grote opluchting.

Er is één gebruiker die zo’n tien nummers tegelijk inzendt, en de kwaliteit is uitstekend. Op een dag waren alle nummers in de ranglijst met nieuwe nummers door deze gebruiker gemaakt!

Een soort van ‘megamuzikant’, lijkt me (lacht). Zijn er bepaalde dagen in de week dat er meer nummers worden ingezonden dan op andere dagen?

Zaterdag en zondag staan natuurlijk met stip bovenaan. Volgens mij gebruiken mensen het weekend om hun creaties bij te schaven, en als ze dat gevoel hebben van, ‘het is af’, zenden ze het in.

Iedere maandag, als ik op de server kijk en zie hoeveel nieuwe nummers er weer zijn ingezonden, denk ik: ‘Dat wordt weer een zware film!’

Dus de mensen die nummers uploaden zijn erg actief. Maar hoe zit het dan met de mensen die nummers downloaden?

Iedere gebruiker heeft gemiddeld ongeveer 20 nummers gedownload.

Iedere gebruiker kan maximaal 100^* nummers downloaden, dus het zou mooi zijn als ze er met gemak nog meer konden downloaden. Ik ben zelf nogal roekeloos, dus ik heb nummers willekeurig gedownload, maar het lijkt erop dat er voorzichtige types zijn die meer dan 85 nummers kunnen downloaden, maar voorzichtig zijn met wat ze downloaden.

Nou, ik ben een van die voorzichtige types. Ik gebruik keer op keer de voorluisterfunctie, voordat ik een nummer download. Ook al ben ik degene die de nummers inspecteert en beschikbaar stel, ik ben blijkbaar niet in staat om ze te downloaden.

Het voorluistersysteem is eigenlijk een stuk populairder gebleken dan we hadden verwacht. Er worden erg veel nummers uitgeprobeerd, als je het afzet tegen het aantal downloads, nietwaar?

Ik heb hier wat gegevens van 1 september 2008. Het aantal downloads was 3.940.000, terwijl er 18.120.000 keer een nummer was uitgeprobeerd.

Dan lijkt het dat er gemiddeld vier of vijf keer een nummer vooraf moet worden beluisterd, om één download te vinden. Iedereen gaat blijkbaar erg zorgvuldig te werk bij het kiezen, welk nummer er gedownload moet worden.

Ik hoop echt dat alle gebruikers hun ruimte van 100 nummers opvullen met liedjes waar ze van houden (lacht).

Oké, ik wil dit interview graag afsluiten door jullie beide naar jullie ambities voor de toekomst te vragen.

Mijn ambitie is ‘Band Brothers International’ te maken. Ik zou het geweldig vinden als onze gebruikers ook van westerse muziek konden genieten. Het is mijn droom om van overal ter wereld ingediende nummers te ontvangen. Dat gezegd hebbende zijn de vooruitzichten niet best, wat betreft de afhandeling van de rechten op westerse nummers. Ik weet dan ook niet of we dit wel echt kunnen klaarspelen. Daarom kun je volgens mij beter van een ‘grote droom’ spreken dan van ‘ambitie’.

Stel je eens voor wat voor werk dat de ‘slaven’ zou opleveren (lacht)!

We zouden uitvoerige discussies moeten hebben over de internationalisering van de ‘slaven’.

(Allen lachen.)

Wat is jouw ambitie, Kitamura?

Met ons huidige controlesysteem laten we mensen wachten, dus ik zou natuurlijk graag een nieuw systeem bedenken waar iedereen iets gelukkiger van zou worden. Dat zou fantastisch zijn.

Dat is zonder meer erg belangrijk, maar heb je echt niet meer ambities, Kitamura?

Ik wil dat een van de nummers die ik indien, geaccepteerd wordt! Dat is op het moment mijn grootste ambitie (lacht)!

Dat dacht ik al (lacht). Om af te sluiten, zal ik ook mijn ambitie met jullie delen. Ik wil dat zo min mogelijk mensen in een situatie zijn waarin ze zich niet bewust zijn van de mogelijkheden van wat ze kunnen doen op het internet. Bij alle Nintendo DS-software die compatibel is met de Wi-Fi Connection, wordt in Japan in slechts 30 procent van de gevallen ook daadwerkelijk gebruikgemaakt van de verbindingsmogelijkheden. Bij Jam with the Band ligt dat percentage echter boven de 60 procent. Maar er zijn nog steeds mensen die niet weten dat ze nummers kunnen downloaden. Ik vind dat een enorme verspilling. Het is zo makkelijk om 100 nummers te downloaden die je mooi vindt. Zelfs als je thuis geen Wi-Fi-verbinding hebt, kun je de Nintendo DS Stations^* in winkels gebruiken. Ik hoop echt dat iedereen zijn eigen versie van Jam with the Band creëert, gevuld met zijn favoriete nummers.

Bedankt dat jullie er vandaag bij wilden zijn.